sevgi ertesi

rüyamda annem oturma odasındaki koltuğa uzanmış, odanın içerisi güneşli aydınlık. annemin yanına gidiyorum. yanına kıvrılıveriyorum. ~annem diye düşünüyorum. annem rüyamda ölmüştün sen, çok kötüydüm ben bir bilsen. çok kötüydü herşey. ama çok şükür ki rüya diyorum. sonra bir bakıyorum uyanmışım yatağımdayım. uyandığım için mutsuzum. ben  annemi çok seviyorum, o hep yanımda olsun istiyorum.        işin en kötü yanı şu: bunlar rüya değil. bazen geceler boyu kabus gördüğüm oluyor. çoğu kere çığlık atarak uyanıyorum. . ama tüm bunlara rağmen keşke hiç uyanmasam diyorum. öyle bir uyusam, öyle bir uyusam ki dünya sadece rüyalarımda kalsa.        ben bu dünyada başıma güzel şeyler geleceğine inanmıyorum artık. benim kaderim acı'yla işlenmiş gibi. değişecek gibi değil....

boğazımdaki yumruyla oturuyorum öylece... ağlamak için gözlerimden çıkmaya çalışan damlaları bir bir geri çeviriyorum. aslında çocuklar duymasın dizisini hiç sevmem. annemde sevmezdi. fakat bugün hiç bir program bulamayınca onu açtım. sonra boğazımdaki yumru yavaş yavaş ağırlaşmaya başladı. işin kötüsü meltem ve babası aynı biz'dik. onlar gibi olmayı hiç istemedim ki ben oysa... meltemdeki koca, torun, iş hariç. ben meltem'i anlamayı hiç istemedim. ben annesiz kalmayı istemedim. ona ihtiyacım varken benim. hayatımın böyle yarım yamalak kalmasını istemedim. babasının dediği gibi "onu çok özledim..." onlar konuştukça babamla birbirimize baktık. ikimizinde gözleri dolu. ama ikimizde ağlamama çabası içinde. yüreğimiz git gide kötüleşmekte... sonra emre halk türküsü söyledi. türküde 'yosma' kelimesi vardı. işte buna daha çok üzüldüm ben. yosma'nın esas anlamını bilmeyenler için diyeyim : çok güzel kız anlamına gelir eskilerde yosma. annem beni ...

diyorum ki. karıncalar'ı belkide hiç dinlememeliydim. annemden önce gitmeliydim belkide. eğer gitseydim, bu acıyı yaşamazdım. sonra diyorum ki kendime, SUS... sen bu dünya da acı görmeye gelmişsin. bu yüzden şikayet etme. çek paşa paşa acılarını. mutluluk bekleme hayattan.. özledim kısaca. çok özledim. bunu tarif dahi edemiyorum. bu yüzden istemeden sitemkar çıkıyor sözlerim. istemem ama benim yüreğim çok yanıyor... anlatamıyorum.

Su an telefondan yazabilmenin sevincini yaşiyorum. Çünkü uzun zamandir bilgisayara girmedigim icin yazamadim hic. Fakat ben yazmadiğim zamanlarda ne yürekler koptu ne acilar yaşandi bir bilseniz.  Canim aşkim Annemi kaybettim. Onu ve yüregimi kaybettim.  O ellerimden kayip giderken her saniye yanindaydim. Her dakika.  Simdi hayatimi onsuz devam ettirecek olma fikri cok korkutuyor beni. Bir gün evlendigimde çocuklarimin annemi taniyamayacak olmasi üzüyor beni. yaşamak o ladar zor ki. O kadar zahmetliki. Bir gün iş arkadasim laf arasinda ölmek zor dedi. Hayir dedim. Ölmek kolay. Yaşamak zor. Ben annemi hatirladilca yasamak kolay. Fakat annemi göremedigim icin, kokusunu duymak istedigim de duyamadigim icin, ben onu özledigimde göremedigim icin yaşamak çok zor. Bir gün öldügumde onu diğer taraftada göremezsem diye korkuyorum. ve elimden dua etmekten baska birsey gelmiyor... Dilerim yaşaminiz güzel olur. Ama unutmayin. Yaşam zor ama çok kisa... .