sevgi ertesi

Gün doğum günüm. Aslinda birkac gün öncesine kadar dogum günümü kutlamak dahi istemedim. aklimdaki dogum günü olarak sadece annemle olan hatıram olanı kalsın istedim. sonra akşam oldu. gözlerimdeki hüzün yavaş yavaş esir aldı beni. akşam oldu ve ben istemeden ağlamaya başladım. hıçkıra hıçkıra ağladım. annemi bu kadar özlerken başıma bunların gelmesi çok büyük bir haksızlıktı. benim meleğim benim annem... seni seviyorum anne. seni çok özledim....

Anlamadığım şey, omca yasananlardan sonra hala üzerimize gelmeleri.    Bundan sonra güçlü olmaliyim. Biliyorum.  Fakat güçlü olmak için ne takatim ne de halim var. Hep bir hastalık icerisindeyim. Vücudum hep yorgun hep ağrılı ve hep perişan.  Bu durumu duzeltmeyi cok isterken artik nasil duzeltebilecegimi bile bilmiyorum.    Delilige vurup işin içinden çıkmak bir secenekken artik degil. Çünkü delilige vurmakla deliymis gibi gösterilmek cok farkli. Iste Ben bu yüzden memleketime bile gidemiyorum.    Sizlere karsi daha aydinlatici olabilmem için olayi en basindan ele almaliyim. Aslinda cok cetrefilli bir hikaye etrafinda dolaşıyorum simdi . Konu o kadar ddağınık ki nerden baslanmali... Sizleri baymadan konuya kisaca değinme kaanatindeyim.    Bizler amcamiz tarafindan baski altinda yaşayarak büyüdük  (benim amcam babamin abisi). daha dogrusu amcamın karısı ve onun sülalesi tarafından hep ezilip hor görülürdük.    ...