Anlamadığım şey, omca yasananlardan sonra hala üzerimize gelmeleri.

   Bundan sonra güçlü olmaliyim. Biliyorum.  Fakat güçlü olmak için ne takatim ne de halim var. Hep bir hastalık icerisindeyim. Vücudum hep yorgun hep ağrılı ve hep perişan.  Bu durumu duzeltmeyi cok isterken artik nasil duzeltebilecegimi bile bilmiyorum.
   Delilige vurup işin içinden çıkmak bir secenekken artik degil. Çünkü delilige vurmakla deliymis gibi gösterilmek cok farkli. Iste Ben bu yüzden memleketime bile gidemiyorum.
   Sizlere karsi daha aydinlatici olabilmem için olayi en basindan ele almaliyim. Aslinda cok cetrefilli bir hikaye etrafinda dolaşıyorum simdi . Konu o kadar ddağınık ki nerden baslanmali...
Sizleri baymadan konuya kisaca değinme kaanatindeyim.
   Bizler amcamiz tarafindan baski altinda yaşayarak büyüdük  (benim amcam babamin abisi). daha dogrusu amcamın karısı ve onun sülalesi tarafından hep ezilip hor görülürdük.
   Bu durum annemi lösemiden kaybedene kadar devam etti.
   en son bir avuç cevizi kendi bahçemizden alıp yediğimizi görüp yengem bizi bütün sülaleye hırsız diye lanse ettiğinde babam beyin kanaması geçirdi. biz şerefli ve namuslu insanlarız. bu ithamı duymak ağır geldi. babama anneme bana...
  iyi bir ameliyatla babamı kurtardık derken annem daha fazla dayanamadı. lösemi teşhisi konuldu. benim prensesim gözlerimin önünde eridi. onu ellerimde kaybettim.
    tüm bunların sebebi yengem meydanda kendi krallığını ilan etmiş durumda.
    helal malımız olan bir avuç cevizimizi bize zehir ettiği için ona hakkımı helal etmiyorum.
işte  bunlar yüzünden rest çektik babamla onlara. onlar kişiliklerini düzeltene kadar konuşmayacağız. konuşmayacağız ama krallıktaki yengem. hala bize saldırmakta.
ama annemin küçük kızı annemi küçük düşürmemeli. ben anneme layık bir evlat olmalıyım.... diken gibi akrabalarıma inat, şimdi tek istediğim bu...