uzun zaman oldu. kelimelerim boğazımda düğümleneli az ama buraya yazmayalı, yüreğimi buradaki satır aralarına dökmeyeli bayağı bir zaman oldu...

evde istemeden ev kızı oluverdim. yanlış anlamayın. ailemin kızı olmaktan gurur duyarım ben. ama annemin prensesiyken evdeki her şeyle ilgilenen bir külkedisine dönüşmek çok zor oldu benim için. herşeyi öğretti annem bana oysa. kızım dikkatli ol. her şeyi bil derdi hep. sanki bugünleri bilir gibi beni çok önceden bugüne hazırlamıştı oysa...

tek çocuğum. bu yüzden annemi özlemelerim gittikçe artıyor. onun beni korumasını, beni sevmesini, yanımda olmasını çok özledim....
yüreğim buradan taşacak gibi.
yüreğim buradan taşıp kendi kimsesizliğime konacak gibi....

bu aralar yaşamaya çalışıyorum sadece. hayatımı erteledim. tüm geleceğimi. tüm ümitlerimi erteledim. sadece yaşamaya odaklandım. yaşamaya ve annemin istediği gibi biri olmaya. umarım becerebilirim...

onu özledim. onun bana geri gelmesine çok ihtiyacım var. bu kızın annesine ihtiyacı var. annemin bana sarılmasına ihtiyacım var. çünkü ben henüz küçüğüm. ben yüreğimle büyümedim. büyüyemedim...


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Anlamadığım şey, omca yasananlardan sonra hala üzerimize gelmeleri.    Bundan sonra güçlü olmaliyim. Biliyorum.  Fakat güçlü olmak için ne takatim ne de halim var. Hep bir hastalık icerisindeyim. Vücudum hep yorgun hep ağrılı ve hep perişan.  Bu durumu duzeltmeyi cok isterken artik nasil duzeltebilecegimi bile bilmiyorum.    Delilige vurup işin içinden çıkmak bir secenekken artik degil. Çünkü delilige vurmakla deliymis gibi gösterilmek cok farkli. Iste Ben bu yüzden memleketime bile gidemiyorum.    Sizlere karsi daha aydinlatici olabilmem için olayi en basindan ele almaliyim. Aslinda cok cetrefilli bir hikaye etrafinda dolaşıyorum simdi . Konu o kadar ddağınık ki nerden baslanmali... Sizleri baymadan konuya kisaca değinme kaanatindeyim.    Bizler amcamiz tarafindan baski altinda yaşayarak büyüdük  (benim amcam babamin abisi). daha dogrusu amcamın karısı ve onun sülalesi tarafından hep ezilip hor görülürdük.    ...
Devamı
bu aralar umutsuzca kendimi değiştirmeye çalışıyorum. kendimle ilgili yapabildiğim sadece bir iki şey  oldu. diğer  düşüncelerim hala beni bekliyor. en son çok fazla ağladığım için bir psikologa gittim. konuştum. aklımdakileri anlattım. sorular sordu yanıtladım. en sonunda depresyondasın dedi. iyileşebilmen için zamana ihtiyacın var dedi.  düşündüm. ve haklı olduğuna karar verdim. öteki türlü durmadan ağlıyor oluşumun nedenini bulamam. bugün geçmişi düşünerek başarabildiğim şeyleri yazmak istiyorum sizlere. başarısızlıklarım çok ağır. başardıklarım ise beni kurtaramaz artık... 1. 8.sınıfa kadar takdir ve teşekkürle geçtim 2. lisede iki kere şiir yarışmasına katıldım. birincide mansiyon ödülü aldım. ikinci yarışmam da ise üçüncü oldum ve bana hediye olarak atilla ilhanın şiir kitabını aldım. 3. üniversitede üçüncü oldum. 2 kere kutladım mezun oluşumu. biri okuğum yerde biri üniversitemin esas yerinde.  burcu güneş konserini bile gördüm. 4. yemek fişleri aldım ...
Devamı
Su an telefondan yazabilmenin sevincini yaşiyorum. Çünkü uzun zamandir bilgisayara girmedigim icin yazamadim hic. Fakat ben yazmadiğim zamanlarda ne yürekler koptu ne acilar yaşandi bir bilseniz.  Canim aşkim Annemi kaybettim. Onu ve yüregimi kaybettim.  O ellerimden kayip giderken her saniye yanindaydim. Her dakika.  Simdi hayatimi onsuz devam ettirecek olma fikri cok korkutuyor beni. Bir gün evlendigimde çocuklarimin annemi taniyamayacak olmasi üzüyor beni. yaşamak o ladar zor ki. O kadar zahmetliki. Bir gün iş arkadasim laf arasinda ölmek zor dedi. Hayir dedim. Ölmek kolay. Yaşamak zor. Ben annemi hatirladilca yasamak kolay. Fakat annemi göremedigim icin, kokusunu duymak istedigim de duyamadigim icin, ben onu özledigimde göremedigim icin yaşamak çok zor. Bir gün öldügumde onu diğer taraftada göremezsem diye korkuyorum. ve elimden dua etmekten baska birsey gelmiyor... Dilerim yaşaminiz güzel olur. Ama unutmayin. Yaşam zor ama çok kisa... .
Devamı