sinirlerim bozuk.

sanki durumum gittikçe daha da kötüleşiyorda elimden birşey gelmiyor gibi...

geçen babama babalar gününde tişört yaptırdım. üstünde annemin, benim ve babamın bir resmi var. altında da "biz hiç ayrılmadık" yazısı. fakat ben bu kadar acıyı çekerken hep anne gel diye ağlıyorum. anne dayanamıyorum diyorum. fakat annem gelmiyor. annem rüyalarımda bile yanıma gelmiyor. biz ayrıldık galiba. istemesemde sonsuza dek ayrıldık galiba. 

beni annem gibi sevenim olmayacak bir daha. onun gibi bana sarılanım. beni benden daha çok anlayanım. kırgınım. bu hayatta yaşadıklarım yüzünden kırgınım. benim düzgün bir işim yok, benim başım sıkışınca sarılacağım annem yok, kardeşim ablam abim yok... annemi kaybettiğim gün ben üç kişiyi birden kaybettim diye ağladım. 

biri annem, biri ablam, biri kardeşim. çünkü annem benim herşeyimdi. annemi kaybettikten sonra  üç gün gelemedim kendime. üçüncü günün sonunda baktım hala yaşıyorum. birileri kıyafetimi değiştirmiş, biri bana yemek yedirmiş. hiç birini hatırlamıyorum. ,,

annemi ellerimde kaybedişim geliyor hep aklıma. ben güçlü değildim ki.. ama  ogün güçlü olmak zorunda bırakıldım.

yüreğim hala yaralı.

anne seni çok özledim. bunu okuyorsan yalvarırım yanıma gel. yüreğimi ferahlat. anne yalvarırım sana bırakma beni...