kısa bir öyküdür hayat, uğruna upuzun acılar çekitğimiz... izlediğim bir dizinin etkisiyle boğazımda yumru var iki  gündür. tüm taşadıklarımı karşıma tek tek çıkaran bu diziyi önceden bilseydim başlaazdım.

yüreğimdeki sancı nedeyile konuşamıyorum doğru dürüst. herkes bu kadar sıaradanken ben neden bunca şey yaşamak zorundaydım.herkes gibi hiç bir şey olmadan yaşamayı özledim. acı çekmeden yaşamak...

şimdi böyle şeyler söylemenin isyan olduğunu söyleceksiniz. fajat hayır, isyan etmiyorum. sadece düşündüklerimi yüreğimde tutamıyorum artık.

ben bunları düşünürken yolda amcamla karşılaşıyorum. amcam asosasyal oldun oldun çıktın diyor. amca diyorum elimde avucumda ailem ve kitaplarım dışında neyin kaldı ki. ben kitaplarımla yaşıyoum artık. onlar bana her seferinde yeni bri hayat veriyorlar. kendi hayatımı unuturken onlar sayesinde gülümsüyorum hayata. 

ben çok doluyum. oysa bu kadar dolu olmayı istememiştim. sade ve sıradan bir hayattı istediğim... bu kadar ve böyle değil...